Mijn oom, vijfenzestig, weduwnaar sinds drie jaar, ging vorig najaar na veel aarzelen op een maandagavond naar een dansschool in Antwerpen. Hij was halverwege zijn leven daar ooit geweest, met zijn vrouw. Hij reed op de terugweg langs Sint-Niklaas en moest op een parkeerstrook stoppen, omdat hij niet meer door zijn ogen kon rijden. Hij heeft twee maanden overwogen niet meer terug te gaan. Hij is toch teruggegaan.
Gisterenavond zag ik hem aan een tafel in een klein Brussels restaurant. Hij zei: "Ik ga nu al vijf maanden. Ik ga niet voor de wals. Ik ga voor de avond. Zaterdag komt er een oefenavond in Leuven. Ik ga kijken of ik meerijd." Deze zin had hij drie jaar eerder niet kunnen formuleren.
Waarom een dansvloer iets doet wat een sportschool niet kan
Een sportschool is praktisch. U zweet, u wordt sterker, u ziet mensen, maar u raakt niemand aan. Op een dansvloer ontstaat iets anders. Twee mensen staan tegenover elkaar, een hand op een schouder, een hand in een hand. Drie minuten aandacht. U ziet hoe iemand loopt, hoe iemand leidt of volgt, hoe iemand glimlacht als iets lukt, hoe iemand uw fout niet benoemt. Dat is geen romantiek. Dat is menselijkheid.
Voor mensen die na een lang huwelijk of na een verlies merken dat ze nauwelijks nog worden aangeraakt, is dit een vorm van medicijn. Niet sentimenteel. Gewoon fysiologisch. Het zenuwstelsel kalmeert bij normale, niet-bedreigende aanraking. Uw schouders zakken, uw ademhaling wordt rustiger. Een paar avonden per maand en u merkt het thuis ook.
Waarom juist stijldansen, en niet salsa of swing
Niet uit conservatisme. Om praktische redenen. Stijldansen heeft een infrastructuur van clubs en dansscholen die in Nederland en Belgie goed is uitgerold, ook in steden van middelgrote omvang. Er zijn vaste lessen, vaste avonden, vaste partnerwisselingen. Voor wie alleen komt is dat belangrijk: u heeft niet zelf een partner nodig, er wordt gewisseld.
Salsa en swing zijn fantastisch, maar vragen vaak al een partner of een eigen netwerk. Ze zijn soms in jongere scenes, waar u zich op uw vijfenvijftigste niet altijd thuis voelt. Stijldansscholen hebben in deze leeftijdsgroep meestal een gemengde samenstelling, van veertig tot tachtig, en zijn daarom een zachtere instap.
Waar u begint
- Zoek een beginnerscursus voor alleenstaanden. Niet een koppelcursus. Scholen in Amsterdam, Utrecht, Den Haag, Antwerpen, Gent en Brussel hebben meerdere. Het is een uitdrukkelijke categorie.
- Neem minimaal tien lessen. Niet minder. De eerste drie zijn ongemakkelijk. Vanaf de vierde leert u het ritme. Vanaf de zesde begint u het te leuk te vinden.
- Ga niet met de bedoeling een partner te vinden. Dat is het valkuil. Ga met de bedoeling om drie minuten lang niet aan uw werk, uw verlies of uw dochter te denken. Dat alleen al is meer dan u zonder de les zou krijgen.
- Koop bescheiden dansschoenen. Niet duur, niet spectaculair. Gewoon iets waarin u twee uur kunt staan zonder blaren.
Wat er gebeurt in uw lichaam
Na een paar weken merken mensen drie dingen. Ze slapen beter op danslesdagen. Ze hebben minder pijn in hun onderrug of schouders dan verwacht. Ze lachen in een week vaker dan ze de maand ervoor hadden gedaan. Dat is geen kleinigheid. Op deze leeftijd is dat, voor veel mensen, de beste drievoudige winst die een avondactiviteit kan opleveren.
Wat er gebeurt in uw sociale leven
Een dansschool is een kleine gemeenschap. Binnen drie maanden kent u vijf mensen bij naam. Binnen een half jaar komen er oefenavonden, dansgala's, verjaardagen van leerlingen. Niet alle evenementen hoeven romantisch te zijn. Veel leerlingen komen met een broer, een zuster, een buurvrouw. Voor wie weinig agenda had, wordt de agenda langzaam voller.
Over romantische ontmoetingen: ze gebeuren. Niet vaak in de les, vaker in de pauze of op een gala. Maar, net als bij de schaakclub of het kerkkoor uit andere verhalen, is het niet het doel. Het is een mogelijk bijproduct.
Wat u niet moet verwachten
- Dat u binnen een maand goed zult zijn. U zult onhandig zijn en dat is geen ramp.
- Dat elke partner met wie u wisselt een prettige partner zal zijn. Sommige mensen tellen luidop. Anderen geven u kleine correcties die u niet wilde. U leert daarmee omgaan.
- Dat u meteen bij een oefenavond durft aan te sluiten. Wacht drie maanden. Het mag rustig groeien.
Een opmerking over mannen
Mannen in deze leeftijd gaan zelden uit zichzelf naar een dansschool. Ze hebben vaak een vriendin, een zuster of een buurvrouw nodig die ze meeneemt. Als u een man kent die net zijn partner is verloren, of net is gescheiden en niet goed weet waar te beginnen, nodig hem eens uit mee te gaan. Hij zal waarschijnlijk nee zeggen. Vraag het over twee maanden opnieuw. Soms gaan ze dan toch. Hun leven wordt er stilletjes door gered, al zullen ze dat nooit zo benoemen.
Tot slot
Een dansvloer is een ongeromantiseerd, ouderwets instituut dat in onze tijd verbazingwekkend goed past bij wat vijftig- en zestigplussers na een verlies missen. Geen schermen, geen apps, geen profielen. Een zaal met een parketvloer, een pianist of een oude speler, en vijftien tot veertig mensen die voor drie minuten tegenover elkaar staan. Als u deze maand een ding doet, probeer dit dan. Niet omdat het u gelukkig zal maken. Omdat het u, heel rustig, weer onder de mensen brengt.
