Uit een klein onderzoek onder reisbureaus die op de Antillen werken, bleek vorig voorjaar dat bijna een op de drie vijftigplussers die naar Curacao vlogen, alleen kwam. Niet verweduwd, niet op zakenreis. Alleenstaand, vaak recent gescheiden, op zoek naar een eerste zachte sprong.
Curacao is voor veel Nederlanders en Belgen een vreemde combinatie van dichtbij en ver weg. Nederlandse rijksdelen-gevoel, Papiamentu aan het ontbijt, stranden die niet tot de hoogste klasse horen maar precies daarom betaalbaar blijven. En Pietermaai, de gerenoveerde stadswijk naast Punda, is sinds een jaar of tien het rustigste en tegelijk levendigste adres voor wie alleen reist zonder alleen te willen zijn.
Waarom alleen reizen na een scheiding zo zwaar weegt
Alleen op reis gaan, was in uw vorige leven misschien iets wat u een paar keer deed. Na een lang huwelijk voelt het als nieuw terrein. Niemand om mee te overleggen. Niemand om 's avonds naast zich in bed te hebben. Niemand die u herinnert aan de restauranttijden.
Het is die stilte die veel lezers beschrijven als het moeilijkste. Niet het vliegen, niet het inchecken. De eerste avond, op een balkon in de Antillen, met een glas dat u zelf heeft ingeschonken. Daarna wordt het lichter. Maar die eerste avond hoort bij het proces.
Waarom Pietermaai, en waarom maart
Pietermaai is compact genoeg om alles lopend te doen. Drie of vier straten met gerenoveerde koloniale huizen, bars en kleine restaurants, een kerk op een pleintje, een korte wandeling tot Punda en Otrobanda. Wie er een week verblijft, kent na twee dagen de koffietent op de hoek en de barman die u in het voorbijgaan begroet. Die herkenning is, alleen reizend, een kleine onverwachte troost.
Maart is een slim moment. Het carnaval is voorbij. De regenseizoen-staarten trekken weg. De grote Amerikaanse spring-break stroom komt pas in april. Het is warm, maar niet dampend. De hotels zijn niet vol, wat betekent dat u vaak een grotere kamer krijgt dan waar u voor betaald heeft.
Praktische dingen die een verschil maken
- Kies een hotel met een gezamenlijk ontbijt. Een buffet op een terras, met andere gasten rustig pratend, is precies het soort sociale laag dat werkt als u alleen bent. U hoeft niets, maar u voelt zich niet alleen.
- Maak de eerste avond kort. Een wandeling, iets eenvoudigs eten, een vroege nacht. De neiging bestaat om uzelf meteen een "zie je wel, ik kan alleen uit eten" te bewijzen. U hoeft dat niet. Niet op dag een.
- Boek een lokale activiteit op dag drie. Een snorkeltocht, een kookles op Bandabou, een wandeling naar Christoffelberg. Niet omdat u mensen moet ontmoeten. Omdat u een rustpunt in uw week inbouwt dat niet om uw gedachten draait.
- Huur geen auto voor de hele week. Twee of drie dagen is genoeg. Anders rijdt u teveel en bent u juist meer alleen, in plaats van minder.
- Eet niet elke avond in Pietermaai. Een taxi naar een lokale zaak op een ander stadsdeel voorkomt dat de week claustrofobisch wordt.
Het gesprek met uzelf, niet met anderen
Veel lezers verwachten dat ze op zo'n reis iemand zullen ontmoeten. Dat kan, maar het is zelden het hoofddoel. Wat wel vaak gebeurt: u heeft een heel ander gesprek met uzelf dan thuis mogelijk was. Thuis kunt u het verleden omzeilen door wassen, koken, boodschappen. In Pietermaai, op een terras aan de Caraibische Zee om zeven uur 's avonds, komt dat verleden toch even zitten.
Neem een notitieboekje mee. Niet om poezie te schrijven, niet om bij te houden wat u mist. Om drie vragen per dag te beantwoorden: wat voelde ik vanochtend, wat heeft mij verrast, waar kijk ik morgen naar uit. Een week zo ingevuld is vaak meer therapie dan drie maanden thuis.
Wat u niet hoeft te bewijzen
U hoeft niet elke avond gezellig te zijn. U hoeft niet met onbekenden te praten in bars. U hoeft geen foto's te maken voor anderen. U bent geen vertegenwoordiger van de alleenstaanden. U bent een mens die aan het ademen is.
Als u een middag een boek uitleest op uw kamer, is dat geen verspilling. Het is het soort vakantie dat u thuis nooit kreeg.
De terugreis
De terugreis is voor veel lezers de echte test. Een acht uur durende vlucht met tijd om na te denken, en het vooruitzicht van een huis dat nog steeds leeg zal zijn. Plan daarvoor iets. Een vriendin die u ophaalt. Een boodschap die u per se eerst doet. Een bezoek aan een kleinkind de volgende dag. Zo raakt het fijne gevoel van de reis niet verloren in het moment van de sleutel in het slot.
Tot slot
Alleen reizen is na een scheiding niet een doel, het is een oefening. U bewijst uzelf dat u kunt bewegen zonder de ander. Niet om wraak te nemen op het verleden. Om ruimte te maken voor wat er nog kan komen. Dat u dat doet op Pietermaai in maart of in een huisje in Zeeland maakt minder uit dan dat u het doet.
