Κανείς δεν προειδοποιεί το νέο πλήρωμα για το συγκεκριμένο είδος μοναξιάς που έρχεται με τη δουλειά — όχι το δραματικό είδος, αλλά το σιωπηλό, συσσωρευτικό είδος που εμφανίζεται την έκτη εβδομάδα ενός συμβολαίου, ή στο τέταρτο συνεχόμενο layover που περνάς μόνος σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, σε μια πόλη της οποίας δεν θα θυμάσαι το όνομα μέχρι το επόμενο ταξίδι.
Γιατί αυτή η μοναξιά είναι διαφορετική
Η συνηθισμένη μοναξιά έχει συνήθως μια προφανή λύση — πάρε τηλέφωνο έναν φίλο, πήγαινε σπίτι, δες την οικογένεια. Η μοναξιά του πληρώματος συχνά δεν λύνεται έτσι, γιατί οι άνθρωποι που κανονικά θα βοηθούσαν είναι ακριβώς οι άνθρωποι από τους οποίους σε κρατά μακριά η δουλειά. Οι ζώνες ώρας κάνουν μια παρήγορη κλήση σε έναν φίλο στο σπίτι να φτάνει στις 3 τα ξημερώματα για εκείνον. Η διάρκεια του συμβολαίου σημαίνει ότι το «απλώς περίμενε να περάσει» εκτείνεται σε μήνες, όχι μέρες. Και η συγκεκριμένη υφή της δουλειάς — προγράμματα βαρδιών, ζωή στην καμπίνα, ρουτίνες ξενοδοχείων — δεν είναι κάτι που μπορούν πραγματικά να φανταστούν οι περισσότεροι φίλοι στο σπίτι, κάτι που κάνει ακόμα και μια καλή συζήτηση να νιώθεται ελαφρώς ελλιπής.
Υπάρχει επίσης ένα σωρευτικό αποτέλεσμα που εύκολα διαφεύγει. Κάθε περίοδος υπηρεσίας ή συμβόλαιο προσθέτει λίγη ακόμα απόσταση από τους καθημερινούς ρυθμούς των ανθρώπων στο σπίτι — τα εσωτερικά αστεία μπαγιατεύουν, οι κοινές αναφορές ξεπερνιούνται, οι ομαδικές συνομιλίες προχωρούν χωρίς εσένα. Τίποτα από αυτά δεν είναι λάθος κανενός, αλλά μέσα σε αρκετά χρόνια μπορεί να αφήσει το πλήρωμα να νιώθει ότι διατηρεί μια ζωή σε ελαφρά απόσταση από όλους μέσα σε αυτήν, ακόμα και τους ανθρώπους που νοιάζονται περισσότερο γι' αυτό.
Τι δεν βοηθάει πραγματικά
Το scroll σε γενικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης τείνει να το χειροτερεύει, όχι να το βελτιώνει — το να βλέπεις μια συνηθισμένη Τρίτη να ξεδιπλώνεται για όλους στο σπίτι ενώ εσύ βρίσκεσαι στην τέταρτη ώρα μιας νυχτερινής βάρδιας οξύνει την απομόνωση αντί να την ανακουφίζει. Παρομοίως, η υπερβολική υπόσχεση επικοινωνίας («θα σε παίρνω τηλέφωνο κάθε μέρα») συνήθως καταρρέει κάτω από τους πραγματικούς περιορισμούς της δουλειάς και προσθέτει ενοχή πάνω στη μοναξιά όταν αναπόφευκτα δεν τηρείται.
Η περαιτέρω απομόνωση είναι επίσης δελεαστική αλλά αντιπαραγωγική — το να αποφεύγεις την τραπεζαρία του πληρώματος για να φας μόνος, ή να αποφεύγεις τους κοινόχρηστους χώρους σε ένα layover επειδή η κοινωνικοποίηση νιώθεται σαν προσπάθεια. Συχνά νιώθεται πιο εύκολο εκείνη τη στιγμή, αλλά τείνει να βαθαίνει τη μοναξιά αντί να την ανακουφίζει. Το ένστικτο να αποσυρθείς είναι συνήθως ακριβώς το λάθος που πρέπει να ακολουθήσεις.
Σε τι βασίζεται πραγματικά το έμπειρο πλήρωμα
- Έναν μικρό, σταθερό κύκλο — όχι ένα ευρύ δίκτυο, απλώς δύο ή τρία άτομα που απαντούν αξιόπιστα, έστω σύντομα, αντί για μια μεγάλη ομάδα μέσα στην οποία είναι εύκολο να νιώθεις αόρατος
- Σχέσεις μέσα στο πλοίο ή την κοινότητα πληρώματος — οι άνθρωποι που πραγματικά μοιράζονται την περίοδο υπηρεσίας ή τον κύκλο των layover καταλαβαίνουν την υφή της χωρίς εξήγηση, και αυτές οι φιλίες έχουν πραγματικό βάρος ακόμα κι αν είναι προσωρινές
- Σωματική ρουτίνα — μια σταθερή συνήθεια γυμναστικής, ένα τρέξιμο γύρω από το κατάστρωμα, έναν περίπατο σε όποια πόλη πέφτει το layover· η μοναξιά συσσωρεύεται πιο γρήγορα όταν το σώμα δεν έχει τι να κάνει με τις επιπλέον ώρες
- Ένα project που δεν έχει να κάνει με το να περιμένεις — μια γλώσσα, ένα μάθημα, ένα χόμπι που ταξιδεύει εύκολα — κάτι που δίνει στον νεκρό χρόνο ένα σχήμα πέρα από το να μετράς μέρες μέχρι να τελειώσει το συμβόλαιο
Το να το ονοματίζεις βοηθάει περισσότερο απ' όσο περιμένουν οι περισσότεροι
Υπάρχει ένα ισχυρό ένστικτο σε αυτόν τον κλάδο να αντιμετωπίζεις τη μοναξιά ως αδυναμία που πρέπει να ξεπεράσεις σιωπηλά, ειδικά ανάμεσα σε πληρώματα που το κάνουν αυτό εδώ και χρόνια. Στην πράξη, τα μέλη πληρώματος που μιλούν ανοιχτά γι' αυτήν — με έναν σύντροφο, έναν συνάδελφο, ακόμα και σύντομα σε ένα μήνυμα στο σπίτι — τείνουν να τη διαχειρίζονται καλύτερα από όσους την αντιμετωπίζουν ως κάτι που πρέπει να κρύψουν. Είναι μια επαγγελματική πραγματικότητα, όχι προσωπική αποτυχία, και το να την ονοματίζεις ως τέτοια της αφαιρεί μέρος της δύναμής της.
Πού χωράει πραγματικά ένας σύντροφος σε όλο αυτό
Ένας σύντροφος στη στεριά ή σε διαφορετική περίοδο υπηρεσίας δεν μπορεί να διορθώσει τη μοναξιά ενός μακρού συμβολαίου, και η προσπάθεια να το κάνει δεν πρέπει να είναι ο στόχος — είναι πολύ μεγάλο βάρος για να το κουβαλήσει μία και μόνη σχέση. Αυτό που βοηθάει περισσότερο είναι ένας σύντροφος που ρωτάει πώς πάει χωρίς να χρειάζεται συνεχή επιβεβαίωση πίσω, που καταλαβαίνει ότι μια σύντομη, άτονη απάντηση από την έβδομη εβδομάδα ενός συμβολαίου είναι η κούραση και η απομόνωση που μιλούν, όχι η αδιαφορία. Η συνέπεια από έξω, ακόμα και σε μικρές δόσεις, κάνει περισσότερα από οποιαδήποτε μεμονωμένη μεγάλη προσπάθεια.
Γίνεται πιο εύκολο με το μοτίβο, όχι απλώς με τον χρόνο
Η μοναξιά μιας μακράς περιόδου υπηρεσίας δεν εξαφανίζεται απλώς επειδή έχεις κάνει δέκα συμβόλαια — αλλά γίνεται πιο διαχειρίσιμη μόλις αποκτήσεις ένα αξιόπιστο μοτίβο για να την αντιμετωπίζεις: σε ποιον να στείλεις μήνυμα, τι να κάνεις με τον νεκρό χρόνο, πώς να μιλήσεις γι' αυτήν χωρίς να προσποιείσαι ότι δεν υπάρχει. Το πλήρωμα που το κάνει αυτό εδώ και καιρό δεν νιώθει μοναξιά λιγότερο συχνά — είναι απλώς καλύτερα εξοπλισμένο για αυτήν όταν εμφανίζεται.
Αν αρχίσει να επηρεάζει τον ύπνο, την όρεξη, ή την ικανότητα να λειτουργείς φυσιολογικά σε υπηρεσία, αυτό αξίζει κάτι παραπάνω από μια στρατηγική αντιμετώπισης — οι περισσότερες αεροπορικές εταιρείες, εταιρείες κρουαζιέρας και ναυτιλιακές εταιρείες διαθέτουν πλέον κάποια μορφή εμπιστευτικής υποστήριξης πρόνοιας ή βοήθειας προσωπικού, ακριβώς επειδή αυτό είναι ένα γνωστό, συνηθισμένο κομμάτι της δουλειάς και όχι μια σπάνια ή ντροπιαστική εξαίρεση σε αυτήν.
