«Αγαπητή σύνταξη, είμαι 54 ετών, χήρα εδώ και τρία χρόνια, μένω στη Φιλοθέη. Έχω κλείσει το πρώτο μου ραντεβού μετά από τόσο καιρό — σε ένα καφέ στο Κολωνάκι, Δευτέρα απόγευμα. Δεν ξέρω πώς να ντυθώ, τι να πω, πότε να σηκωθώ. Ο σύζυγός μου είχε φύγει από αιφνίδιο. Νιώθω σαν να ξαναμαθαίνω να περπατώ.»
Το γράμμα αυτό έφτασε στο γραφείο μας τον Δεκέμβριο. Επιλέξαμε να απαντήσουμε δημόσια, γιατί η κυρία Ελένη δεν είναι η μόνη. Μας γράφουν δεκάδες κάθε εβδομάδα, από την Κηφισιά μέχρι την Καλαμάτα, άνδρες και γυναίκες στα πενήντα, στα εξήντα, που ξαναμπαίνουν στη γνωριμία μετά από γάμους δεκαετιών.
Το ντύσιμο: να μοιάζετε στον εαυτό σας της Τρίτης
Η πρώτη παγίδα είναι η υπερπροσπάθεια. Σκεφτείτε τι φοράτε μια Τρίτη που βγαίνετε για καφέ με μια φίλη στο Κολωνάκι. Αυτό είναι το σωστό επίπεδο. Ούτε το φόρεμα του γάμου της κόρης, ούτε η φόρμα του σπιτιού. Ένα μαλακό πουλόβερ καμηλό, ένα τζιν που σας κάθεται καλά, ένα κασκόλ, μποτάκι. Αν είστε άντρας, μια μπλε πουκαμίσα σιδερωμένη, ένα παντελόνι chino, όχι κοστούμι.
Η ιδέα δεν είναι να εντυπωσιάσετε. Είναι να νιώσετε άνετα, για να είστε παρόντες. Η δυσφορία από ένα καινούριο ζευγάρι παπούτσια που πιέζει θα φαίνεται στο πρόσωπό σας.
Η ώρα και ο τόπος: καφέ, απόγευμα, Δευτέρα-Τετάρτη
Ένας καφές στις 6 το απόγευμα στο Κολωνάκι ή στο Νέο Ψυχικό είναι ιδανικός για τη δεύτερη αρχή. Κοστίζει γύρω στα 10-12 ευρώ για δύο καπουτσίνο. Διαρκεί όσο θέλετε — μια ώρα αν πηγαίνει καλά, σαράντα λεπτά αν όχι. Το Παρασκευοσαββατόβραδο έχει άλλη βαρύτητα: σηματοδοτεί πρόθεση μεγαλύτερη από όσο αντέχει μια πρώτη συνάντηση.
Αποφύγετε θορυβώδη μπαράκια με νέα μουσική. Στα 54, θέλετε να ακούτε τη φωνή του άλλου χωρίς να γέρνετε και να χάνετε το μισό.
Τα πρώτα δέκα λεπτά: η αλήθεια πιο πολύ από το φιλτράρισμα
Η εποχή που λέγαμε ψέματα για την ηλικία μας τελείωσε στα τριάντα. Τώρα, η γοητεία βρίσκεται στο να παραδεχτείτε: «Είμαι λίγο νευρική, δεν έχω βγει ραντεβού από το 1993.» Ο άλλος μάλλον θα γελάσει, θα πει κάτι αντίστοιχο, και μέσα σε τρία λεπτά έχετε κερδίσει κάτι που η κουλτούρα του swipe δεν μπορεί να αγοράσει: οικειότητα.
Μην ξεκινήσετε με την ιστορία του πένθους στα πρώτα λεπτά. Όχι γιατί δεν είναι αλήθεια, αλλά γιατί δεν έχει ακόμη το πλαίσιο για να την κρατήσει ο άλλος.
Τι να ρωτήσετε, τι να μην ρωτήσετε
Καλές ερωτήσεις για αρχή:
- «Μένετε εδώ γύρω στα Βόρεια Προάστια ή ήρθατε από αλλού;»
- «Έχετε δει την τελευταία έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη;»
- «Μαγειρεύετε ή βγαίνετε πιο συχνά;»
Ερωτήσεις που μπορείτε να αφήσετε για αργότερα:
- Ακριβής οικονομική κατάσταση ή μερίδιο κληρονομιάς.
- Γιατί ακριβώς χώρισε από την πρώην σύζυγο.
- Πόσο συχνά βλέπει τα μεγάλα παιδιά του.
Αυτά θα έρθουν, αν έρθουν, στο τρίτο ή στο πέμπτο ραντεβού.
Το τηλέφωνο: κάτω στο τραπέζι, με την οθόνη προς τα κάτω
Αν η κόρη σας ξέρει ότι βγήκατε ραντεβού, πείτε της από πριν: «Δε θα απαντήσω εκτός αν υπάρχει έκτακτη ανάγκη με τη γιαγιά.» Η παρουσία σας είναι η καλύτερη δυνατή κίνηση. Το κινητό στην τσάντα, κλειστό στο σιωπηλό, η φροντίδα γονέων και η καθημερινότητα μπορούν να περιμένουν εξήντα λεπτά.
Ο λογαριασμός: φυσικά, απλά, χωρίς σκηνικό
Δύο καπουτσίνο και ένα γλυκάκι κοστίζουν περίπου 14 ευρώ. Αν είστε άντρας της γενιάς που διδάχθηκε ότι ο άντρας πληρώνει, πληρώστε χωρίς φασαρία. Αν είστε γυναίκα που προτιμάει να μοιράζεται, πείτε απλά: «Αυτή τη φορά εγώ, την επόμενη εσείς — αν υπάρξει επόμενη.» Η φράση αυτή έχει χιούμορ και ανοίγει ταυτόχρονα την πόρτα.
Πώς να κλείσετε: μικρό, καθαρό, αληθινό
Στο τέλος, στα σκαλιά του καφέ, μην υποσχεθείτε τίποτα που δεν θέλετε να κρατήσετε. Ένα ειλικρινές «πέρασα πολύ ωραία, θα ήθελα να σας ξαναδώ» είναι αρκετό. Ή, αν δεν ήρθε η χημεία, ένα ευγενικό «σας ευχαριστώ για την ωραία συντροφιά» κλείνει τη βραδιά με αξιοπρέπεια.
Στην κυρία Ελένη και σε όλους όσοι ξαναρχίζουν: η πρώτη φορά θα είναι αμήχανη. Η δεύτερη λιγότερο. Η τρίτη μάλλον θα σας θυμίσει γιατί ήσασταν καλοί σε αυτό, κάποτε.
