Ο Νικήτας κάθεται στο μικρό καφενείο του Ενετικού Λιμανιού των Χανίων, ώρα 18:45, Πέμπτη, τέλος Οκτωβρίου. Έχει παραγγείλει ρακή με παξιμάδι. Είναι η έκτη ημέρα από τις επτά που βρίσκεται στο νησί. Δεν έχει γνωρίσει κανέναν. Δεν προσπάθησε κιόλας.
Γεννήθηκε στην Πάτρα, ζει εκεί όλη του τη ζωή. Ήταν ηλεκτρολόγος μηχανικός, πήρε σύνταξη πριν από δύο χρόνια. Η γυναίκα του, η Δήμητρα, έφυγε το 2023 από καρκίνο. Τρεις μήνες. Ολόκληρος ο κόσμος του συντρίφθηκε μέσα σε δέκα τριάντα εβδομάδες.
Το ταξίδι που δεν ήταν "θεραπευτικό"
«Δεν ήρθα στα Χανιά για να ξεπεράσω τίποτα. Ήρθα επειδή η κόρη μου με πίεσε. "Μπαμπά, πρέπει να βγεις από την Πάτρα. Έστω για μια εβδομάδα." Μου έκλεισε εκείνη το εισιτήριο, Αθήνα-Χανιά με την Aegean, 68 ευρώ πήγαινε-έλα. Μου έκλεισε ένα μικρό ξενοδοχείο στον Σπλάντζια για 55 ευρώ τη βραδιά. Ήρθα επειδή δεν ήθελα να της χαλάσω το πρόγραμμα.»
Τις πρώτες πέντε ημέρες, ο Νικήτας περπατούσε. Από το λιμάνι μέχρι τη Νέα Χώρα. Από το Σπλάντζια μέχρι το Ταμπακαριά. Έτρωγε μόνος, βραδινό 15-20 ευρώ σε ταβέρνες που του σύστηνε ο ξενοδόχος. Διάβαζε τη «Ντοστογιέφσκι» που είχε ξεκινήσει πριν εικοσιπέντε χρόνια και δεν είχε τελειώσει.
Η σκηνή του λιμανιού
Την έκτη βραδιά, στο καφενείο, μια γυναίκα — πενήντα και κάτι, ίσως εξήντα, με κοντά γκρι μαλλιά και σακάκι από λινό — ζήτησε να κάτσει στο διπλανό τραπέζι γιατί το δικό του ήταν το τελευταίο με θέα. Εκείνος σήκωσε τα μάτια, χαμογέλασε, έδειξε την καρέκλα απέναντί του: «Κάτσε εδώ, αν θέλεις, δε θα σε ενοχλήσω.»
Η Μυρσίνη, 62 ετών, δασκάλα στο ειδικό σχολείο των Χανίων, χωρισμένη εδώ και οκτώ χρόνια, κάθισε. Παρήγγειλε έναν ελληνικό. Ξεκίνησαν να μιλάνε για την Πάτρα — ο Νικήτας είχε διδάξει στο Πανεπιστήμιο Πατρών στα νιάτα του, η Μυρσίνη είχε συγγενείς στο Αίγιο. Μιλούσαν δύο ώρες.
«Δεν της έκανα flirt», λέει ο Νικήτας. «Δεν το είχα στο μυαλό μου. Απλώς ήταν ωραία παρέα. Στο τέλος της ρώτησα αν μπορεί να μου δείξει κάτι παραπάνω από τα Χανιά που ο ξενοδόχος μου είχε πει.»
Η έβδομη ημέρα: αποχαιρετισμός που έγινε πρόσκληση
Το Σάββατο το πρωί η Μυρσίνη του έδειξε τον Άη Ονούφριο, μια μικρή παραλία που δεν ήταν στους οδηγούς. Κολύμπησαν — τέλος Οκτωβρίου, νερό δεκαοχτώ-δεκαεννιά βαθμούς, ακόμη ζεστό. Έφαγαν μεσημέρι στο Καλαμάκι, 32 ευρώ για δύο. Έπειτα ο Νικήτας έπρεπε να πάει στον αεροπορικό σταθμό.
«Στο αεροδρόμιο, ανεβαίνοντας τις σκάλες, μου είπε: "Αν έρθεις ξανά στα Χανιά, πάρε με." Μου έδωσε τον αριθμό της. Τον κράτησα στο κινητό σαν θησαυρό όλο το ταξίδι επιστροφής.»
Τρία μηνύματα την εβδομάδα
Από εκείνη τη μέρα, άρχισαν να ανταλλάσσουν μηνύματα. Όχι πολλά. Τρία-τέσσερα την εβδομάδα. Όχι με βαρύτητα ραντεβού — κυρίως ανέκδοτα από τη μέρα τους, μία φωτογραφία ηλιοβασιλέματος, μία συσταση βιβλίου. Μετά από ένα μήνα, άρχισαν τις βιντεοκλήσεις — συνήθως Παρασκευή ή Σάββατο βράδυ, συνήθως με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι και ο καθένας στο σαλόνι του σπιτιού του.
Η Πάτρα επισκέπτεται τα Χανιά
Δύο μήνες αργότερα, αρχές Δεκεμβρίου, ο Νικήτας επέστρεψε στα Χανιά. Αυτή τη φορά με δικό του σχέδιο. Έκλεισε ένα διπλάσιο δωμάτιο στο ίδιο ξενοδοχείο. Πήρε δύο δωμάτια, ούτε λόγος από κοινό δωμάτιο στο δεύτερο ραντεβού.
Η Μυρσίνη τον πήρε από το αεροδρόμιο. Για τέσσερις μέρες έζησαν ένα ήρεμο Σαββατοκύριακο. Επισκέφθηκαν τα Αστέρια, το Μουσείο Ναυτικής Ιστορίας, έφαγαν στην «Ελιά» του παλιού λιμανιού όπου ένα πιάτο σύγκλινο κοστίζει 14 ευρώ. Την τρίτη νύχτα, η Μυρσίνη τον φιλησε για πρώτη φορά, στην Προκυμαία, κάτω από το Φάρο.
Χριστούγεννα διαιρεμένα
Τα Χριστούγεννα τα πέρασαν χωριστά. Εκείνος με τα δύο παιδιά του στην Πάτρα, εκείνη με τη μητέρα της (που μένει ακόμη, 88 ετών) και τον αδερφό της στα Χανιά. Πρωτοχρονιά όμως: η Μυρσίνη πήρε το πλοίο ΑΝΕΚ από τα Χανιά προς τον Πειραιά — καμπίνα 85 ευρώ — και από εκεί με IC στην Πάτρα. Έμεινε στο σπίτι του Νικήτα.
«Ήταν η πρώτη φορά που κοιμόμουν δίπλα σε κάποια άλλη γυναίκα αφότου είχε φύγει η Δήμητρα», λέει ο Νικήτας ήσυχα. «Πριν σβήσω το φως, της είπα: "Θα κλάψω ίσως λίγο. Δεν είναι για σένα, είναι για μένα." Είπε: "Κλάψε. Είμαι δίπλα σου."»
Πού βρίσκονται σήμερα
Ένα χρόνο μετά τη συνάντηση στο καφενείο, ο Νικήτας και η Μυρσίνη δεν έχουν πάρει την απόφαση να ζήσουν μαζί. Η Μυρσίνη δεν θα φύγει από τα Χανιά όσο ζει η μητέρα της. Ο Νικήτας δεν θέλει να φύγει από την Πάτρα όπου βρίσκεται ο τάφος της Δήμητρας. Γι' αυτό συνεχίζουν το σχήμα τους: δύο εβδομάδες, τρεις, μια επίσκεψη. Αεροπορικώς, με πλοίο, εναλλάξ.
«Δεν είναι η ζωή που σχεδίαζα», λέει ο Νικήτας. «Αλλά είναι ζωή. Και είναι πιο γεμάτη από όσο περίμενα ότι θα μπορούσε να είναι ποτέ ξανά.»
Τι θέλει να πει σε όσους τον διαβάζουν
«Αν είστε χήρος, χήρα, και σας πιέζουν να πάτε διακοπές "για να σας κάνει καλό" — πηγαίνετε, αλλά μην το σκεφτείτε σαν θεραπεία. Πηγαίνετε σαν άνθρωπος που θέλει να δει τη θάλασσα. Αυτό αρκεί. Η ζωή ξέρει πού να σας συναντήσει, αν είστε απλά παρών.»
