«Ο πρώτος χωρισμός μου ήταν στα 38. Ο δεύτερος — και πιο επώδυνος — στα 47. Από το 2011 μέχρι το 2025 έζησα μόνη στο διαμέρισμα μου στο κέντρο των Ιωαννίνων, απέναντι από τη λίμνη Παμβώτιδα. Δεκατέσσερα χρόνια. Έγραψα τα βιβλία μου, μεγάλωσα την κόρη μου μέχρι να φύγει για σπουδές στη Λάρισα, πρόσεχα τη μητέρα μου μέχρι που έφυγε πριν τρία χρόνια. Νόμιζα ότι είχα τελειώσει με την αγάπη.»
Η Θάλεια, 61, καθηγήτρια Φιλολογίας στο Γυμνάσιο, μας μίλησε σε ένα τηλεφώνημα ενάμιση ώρας. Ο τρόπος της ήταν ήρεμος, παρατηρητικός, μελετημένος — σαν να είχε ξαναδιαβάσει τη ζωή της αρκετές φορές.
Τα δεκατέσσερα χρόνια που δεν ήταν άδεια
«Θέλω να το πω αυτό καθαρά: τα δεκατέσσερα χρόνια που έζησα μόνη δεν ήταν χαμένα. Ήταν από τα πιο παραγωγικά της ζωής μου. Έγραψα τρεις συλλογές ποιημάτων που εκδόθηκαν από μικρό εκδοτικό της Θεσσαλονίκης. Τέλειωσα την κάθοδο της μητέρας μου με αξιοπρέπεια και αγάπη. Μεγάλωσα μια κόρη δυνατή, που σήμερα κάνει το διδακτορικό της στην αρχαιολογία. Γνώρισα τον εαυτό μου καλύτερα από ό,τι στα προηγούμενα 47.»
«Αλλά κάτι έλειπε. Όχι όλο τον χρόνο. Σε συγκεκριμένες στιγμές. Τα απογεύματα της Κυριακής μετά από μεσημβρινό με φίλες. Τα Χριστούγεννα όταν η κόρη μου έμενε στη Λάρισα. Τις ώρες που τελείωνα ένα βιβλίο και δεν είχα ποιον να πω "κάτι σπουδαίο έκανα, άκουσέ με".»
Η απόφαση να ξαναγραφτεί
«Τον περασμένο Νοέμβριο έκλεισα τα 61. Κάθισα μόνη σε ένα καφενείο στο Μώλο της λίμνης. Παρήγγειλα έναν Ηπειρώτικο γλυκό καφέ. Κοίταζα τα νησάκια. Κάτι χτύπησε μέσα μου, ήρεμο, καθαρό: "Θάλεια, αν περάσουν άλλα δέκα χρόνια και δεν έχεις προσπαθήσει, θα είναι επιλογή σου, όχι τύχη. Η επιλογή της ηττοπάθειας." Πήγα σπίτι. Έκανα εγγραφή στη Viyamore. Έγραψα το προφίλ μου σε δεκαπέντε λεπτά. Ανέβασα τρεις φωτογραφίες — μία πρόσφατη από την αναγνώρισή μου στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, μία από βόλτα στο Νησί, μία γελαστή με την κόρη μου.»
«Δεν πλήρωσα τα πρεμιουμ εκείνο το βράδυ. Πλήρωσα το επόμενο πρωί, αφού ξανασκέφτηκα τι είχα κάνει. Τριάντα ευρώ για έναν μήνα. Φτηνότερα από ένα γεύμα σε καλό εστιατόριο. Σκέφτηκα: αν δεν πετύχει, τα 30 ευρώ δεν θα με διαλύσουν.»
Τα πρώτα μηνύματα — και η απογοήτευση
«Την πρώτη εβδομάδα έλαβα είκοσι επτά μηνύματα. Οκτώ από αυτά ήταν «γεια σας, τι κάνετε» χωρίς καμία εξατομίκευση. Τα διέγραψα. Τέσσερα ήταν από άντρες που, προφανώς, ζούσαν πολύ μακριά και δεν θα έφταναν ποτέ στα Ιωάννινα. Τρία ήταν από νέους 25-30 που με θαύμαζαν "για πιο ώριμες σχέσεις" — τους ευχαρίστησα και προχώρησα.»
«Έμειναν δώδεκα. Από αυτούς, απάντησα σε επτά. Από τους επτά, τέσσερις συνέχισαν να στέλνουν ουσιαστικά μηνύματα. Από τους τέσσερις, δύο κανόνισαν βιντεοκλήση. Από τους δύο, ένας μόνο έκανε την τρίτη κίνηση — να έρθει στα Ιωάννινα.»
Ο Ανδρέας, καθηγητής Μαθηματικών στα Γιάννενα
«Ο Ανδρέας μένει 800 μέτρα από μένα. Ήταν το απίστευτο. Δεκατέσσερα χρόνια στα Ιωάννινα και δεν είχαμε συναντηθεί. Μας ένωσε ένα site. Είναι 64 ετών, χήρος τέσσερα χρόνια. Η γυναίκα του, η Αφροδίτη, ήταν καθηγήτρια γυμναστικής στο ίδιο γυμνάσιο όπου δίδασκα εγώ. Την ήξερα. Είχαμε περπατήσει στην ίδια αυλή εκατοντάδες φορές χωρίς να ξέρουμε ότι θα έχουμε κάποτε αυτή τη συζήτηση.»
«Ο πρώτος μας καφές ήταν στο "Καφέ Ξενία" στη λίμνη, 15 Δεκεμβρίου, Κυριακή πρωί. Δυόμισι ώρες. Χωρίς αμηχανία. Είχαμε κοινούς γνωστούς, κοινή πείρα διδασκαλίας, κοινή αγάπη για τα Γιάννενα. Μιλήσαμε για την Αφροδίτη — τη θυμόμουν, του διηγήθηκα δύο περιστατικά με αυτή από τα γυμναστικά γεγονότα. Δεν έκλαψε. Χαμογέλασε.»
Τέσσερις μήνες αργότερα
«Είμαστε μαζί τέσσερις μήνες σήμερα. Δεν μένουμε μαζί. Δεν ξέρω αν θα μείνουμε ποτέ. Μένουμε ο καθένας στο δικό του, συναντιόμαστε τρεις-τέσσερις φορές την εβδομάδα. Τα Σαββατοκύριακα μαγειρεύουμε μαζί στο δικό του διαμέρισμα — μαγειρεύει αυτός, εγώ τον βοηθάω. Τις Κυριακές κάνουμε περίπατο γύρω από τη λίμνη — δύο ώρες πάνω-κάτω.»
«Η κόρη μου, από τη Λάρισα, με πήρε τηλέφωνο την πρώτη εβδομάδα. "Μαμά, είσαι σίγουρη;" Απάντησα: "Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα. Ξέρω μόνο ότι είμαι πιο ζωντανή τώρα από ό,τι ήμουν πριν τρεις μήνες." Με άκουσε. Δέχτηκε τον Ανδρέα στο τραπέζι των Χριστουγέννων. Τους άφησα μόνους τους τρεις ώρες. Όταν επέστρεψα, γελούσαν. Αυτό μου έφτασε.»
Η συμβουλή της σε όποιες/όποιους τη διαβάζουν
«Μην περιμένετε να σας "ξαναέρθει η όρεξη". Η όρεξη δεν επιστρέφει από μόνη της μετά από χρόνια μοναξιάς. Επιστρέφει μόνο αν της δώσετε χώρο. Πληρώστε τα 30 ευρώ. Γράψτε το προφίλ σας σε δεκαπέντε λεπτά. Μην προσπαθήσετε να το κάνετε τέλειο.»
«Η ζωή σας είναι ακόμη δική σας μέχρι την τελευταία σας αναπνοή. Δεν υπάρχει ηλικία αποκλεισμού. Υπάρχει μόνο ηλικία στην οποία πάψατε να δοκιμάζετε. Μην είναι σήμερα αυτή.»
