เรื่องเล่าของคุณลุงคนหนึ่ง อายุ 62 ปี อาศัยในขอนแก่น ทำงานเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยท้องถิ่นก่อนเกษียณเมื่อปีที่แล้ว ภรรยาเสียด้วยโรคมะเร็งเต้านมในวัย 57 ปี ของภรรยา คุณลุงอายุ 59 ตอนนั้น
"สามปีแรกผมไม่พูดกับใคร นอกจากลูกกับนิสิตในห้องเรียน" คุณลุงบอก เรานั่งคุยกับท่านที่ร้านกาแฟย่านศาลากลางเก่าขอนแก่น ช่วงเช้าวันอังคาร
"ตื่นเช้า ใส่บาตร ขับรถไปมหา'ลัย สอน กลับบ้าน กินข้าวคนเดียว นอน แบบนี้ 1,095 วันไม่เปลี่ยน"
จุดที่เริ่มเปลี่ยน
ปีที่สี่หลังภรรยาเสีย เป็นช่วงที่คุณลุงเพิ่งเกษียณ "พอไม่มีงาน เวลาว่างทะลัก ความเหงาที่กักไว้สามปีไหลออก ผมร้องไห้ในครัวตอนทำข้าวต้มเช้า นึกถึงภรรยาที่เคยทำให้เรา"
ลูกสาวที่ทำงานที่กรุงเทพฯ มาเยี่ยมเห็น เป็นห่วง แนะนำให้ลองพบนักจิตวิทยา คุณลุงไม่เคยรู้จักคำนี้มาก่อน แต่ก็ลองไป
"ผมไปหาอาจารย์ท่านหนึ่งในโรงพยาบาลขอนแก่น ท่านฟังผมพูดสองชั่วโมง แล้วบอกว่า 'ผมเสียใจกับคุณลุง แต่ผมคิดว่าคุณลุงยังไม่เคยร้องไห้ให้ภรรยาที่จากไปจริง ๆ คุณลุงแค่กลืนมันลงไปด้วยงาน'"
ใช้เวลาอีก 6 เดือนกับนักจิตวิทยา คุณลุงค่อย ๆ คายความเศร้าออก
การพบครั้งแรก
ปีที่ห้าหลังภรรยาเสีย เช้าวันเสาร์ที่ตลาดบางลำภูในขอนแก่น คุณลุงไปซื้อปลาดุกย่าง ยืนต่อคิวหลังผู้หญิงคนหนึ่งอายุใกล้เคียง เธอหันมาบ่นว่า "ปลาวันนี้แพงขึ้นอีกตังค์"
คุณลุงตอบสั้น ๆ "ใช่ครับ แต่ย่างดีกว่าร้านอื่น"
บทสนทนา 30 วินาที แต่มันทำให้คุณลุงรู้ตัวว่าหัวใจของเขายังเต้นกับเสียงเบื้องต้น ของผู้หญิงที่ไม่ใช่ภรรยา
"ผมตกใจตัวเอง ขับรถกลับบ้าน วางปลาลง แล้วนั่งที่โต๊ะกินข้าว นึกถึงภรรยา บอกกับรูปเธอว่า 'พี่ขออนุญาตลองกลับมามีชีวิตอีกครั้งนะ ถ้าพี่คิดถึงน้องมากที่สุด พี่ก็คิดถึง แต่พี่ยังมีเวลาอีก 15-20 ปี ต้องใช้ให้ดี'"
แอปเดท
ลูกสาวแนะนำให้โหลดแอปเดท คุณลุงลังเลอยู่สามเดือนก่อนโหลด "คนวัยผมไม่คุ้นกับการเจอใครผ่านแอป แต่ในขอนแก่นไม่มีงานเลี้ยงแบบในกรุงเทพฯ ไม่เจอคนใหม่ง่าย"
คุณลุงพบผู้หญิงคนหนึ่งในแอป อายุ 58 ปี เป็นพยาบาลเกษียณที่ขอนแก่น หย่ากับสามีเมื่อสิบปีก่อน ลูกโตแล้ว "เราคุยกันสองเดือนในแอปก่อนเจอหน้า ช้ามากตามมาตรฐานคนหนุ่ม แต่เหมาะสมกับพวกเรา"
เดทแรก
เดทแรกที่ร้านกาแฟหลังวัดป่าแสงอรุณ ขอนแก่น เช้าวันเสาร์ คุณลุงไปถึงก่อน 10 นาที สวมเสื้อเชิ้ตตัวที่ภรรยาเคยบอกว่าใส่แล้วหล่อ
"ผมบอกความจริงตั้งแต่ประโยคแรกว่าผมเป็นม่าย 3-4 ปี เธอบอกว่าเธอรู้จากในแอปอยู่แล้ว เธอก็บอกตรง ๆ ว่าหย่ามา 10 ปี ไม่เคยคบใคร 7 ปีแรก พูดกันสองชั่วโมงไม่เร่ง"
ตอนแยกกัน คุณลุงไม่ได้สัญญาว่าจะเจอกันอีกเมื่อไหร่ "ผมพูดแค่ 'ขอบคุณที่ให้เวลา' เธอยิ้ม กลับบ้าน"
หนึ่งปีที่ผ่านมา
คุณลุงและผู้หญิงคนนั้นยังคบกันอยู่ ไม่ได้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน ยังอยู่บ้านของตัวเอง แต่เจอกันทุกสัปดาห์
"เรานั่งกินข้าวคนละบ้านคนละวัน เดือนละครั้งไปทำบุญที่วัดใกล้ขอนแก่น เดือนละครั้งไปกรุงเทพฯ ด้วยกันเพื่อเจอลูกของผมและเจอเพื่อนเก่าของเธอ"
เมื่อเราถามว่าคิดจะแต่งงานไหม คุณลุงยิ้มแล้วส่ายหัว "อายุ 62-58 แต่งงานใหม่ทำไม ทั้งคู่มีลูกโตแล้ว มีคอนโดมีบ้าน เราอยู่ด้วยกันแบบเคารพ ไม่ต้องมีใบรับรองจากอำเภอ ลูกของทั้งสองฝ่ายเข้าใจ"
สิ่งที่คุณลุงเรียนรู้
คุณลุงให้คำแนะนำสามข้อสำหรับม่ายชายไทยคนอื่น ๆ:
- อย่าเร่ง — "สามปีของผมไม่ได้สูญเปล่า มันทำให้ผมพร้อมจริง ๆ ผู้ชายไทยหลายคนกระโดดเข้าความสัมพันธ์ใหม่เร็วเพื่อไม่ให้เหงา แล้วไปทำให้ผู้หญิงใจสลาย"
- คุยกับลูก — "ลูกต้องรู้ก่อนคนอื่น ผมบอกลูกสาวก่อนเจอคุณผู้หญิงจริง ๆ ลูกมีเวลาเตรียมใจ"
- ไม่ต้องเอาใหม่แทนเก่า — "ภรรยาผมยังอยู่ในรูปที่โต๊ะกินข้าว ในบุญที่ผมทำทุกวัน คู่ใหม่ของผมรู้ เธอก็ยังเก็บของสามีเก่าบางอย่างเหมือนกัน เราเคารพอดีตกันและกัน"
บทส่งท้าย
เรื่องของคุณลุงในขอนแก่นไม่ใช่เรื่องเล่าของฮีโร่ เป็นเรื่องเล่าของคนธรรมดาที่ผ่านความเศร้าได้ด้วยเวลาและความกล้าเล็ก ๆ ที่จะตอบเสียงผู้หญิงในตลาดปลา
ถ้าคุณเป็นม่ายชายหรือม่ายหญิงที่ยังเดินผ่าน 3 ปีแรกของความเงียบอยู่ อยากบอกว่าเวลานั้นมีความหมาย และวันที่คุณพร้อมจะเริ่มอีกครั้ง คุณจะรู้เอง ไม่มีใครต้องบอกคุณ
